Grrrrrrriep!

Ik had nu op zijn minst al een polonaise door de woonkamer moeten kunnen waggelen. Niet alleen om te vieren dat ik vanmorgen weer wakker werd (wat overigens iedereen zou moeten doen; wakker worden én dat vieren) maar ook omdat ik nu 2,5 week na de operatie langzaamaan elke dag een paar stappen meer zou moeten lopen.

Het wond...euhm went...

Ik werd al onpasselijk van het gaatje in mijn arm waar het infuus zat. En van het idee (ja het idee) dat er een "lijn" in mijn nek zat. Dus je snapt hoe mijn knieën beginnen te knikken als ik de snee in mijn buik bekijk.

En toen liep het toch weer anders dan gepland

Zo dacht ik voor de operatie nog na over welk onderwerp ik daarna moest gaan bloggen. Want na mijn succesoperatie waarbij alles weggehaald zou worden, zou ik toch geen schrijfstof meer hebben over deze ziekte. En toen werd ik wakker....