Dit verzin je weer niet...

Echt niet...

Ik vroeg me af, of..

...jij je in de wachtkamer van een ziekenhuis ook altijd afvraagt wat je mede-wachtenden mankeert? Ik wel.

Zou zij net zo nerveus zijn als ik? Zou zij zich ook afvragen wat ik onder de leden heb? Is dat haar man, of gewoon een vriend? Zou hij goed nieuws krijgen? Hij ziet er wel beroerd uit... Zij schuift heen en weer, vast nerveus. 

Verbaas u niet, verwonder u slechts...

De enquête voor mijn behandelend arts bestond uit 11 vragen. Piekfijn in orde, niets meer aan doen dacht ik, toen ik het voor een laatste keer doornam. En dat is precies wat ik deed......helemaal niets!

Uitslag

Hij wil me wat laten zien, zegt hij. Diverse zwart-wit beelden van mijn binnenkant komen voorbij met daarbij de uitleg wat er allemaal te zien is. De uitzaaiing in mijn lever is het enige dat op de beelden zichtbaar wordt, net zoals op alle eerdere scans. Hij is in omvang iets gegroeid, niet veel, maar wel iets. Wat we al wisten is dat deze uitzaaiing een ongunstige ligging heeft. Hij drukt op bepaalde gebieden, waaronder tegen een grote ader. Als hier niets mee gebeurt kan dit in de toekomst problemen geven. Zijn voorstel is dus een operatie.

Een wat???

Bliep..

Scantijd...en niet zomaar een scan, maar de eeuwig durende octreotide scan. Dit keer duurde de scan zo'n 3 uurtjes en word je verzocht doodstil te liggen. Daar lag ik weer te vechten tegen spontaan opkomende jeuk, trillende oogspieren, een nies- en hoestaanval...

Boem...

Kletterde ik daar even van mijn grote roze wolk af. Even terug naar de realiteit, op weg naar het Erasmus.

Bezoekje Erasmus

Ook ik ben druk deze maand, vooral met mezelf enzo, dus enig oponthoud wat betreft een update.

Donderdag 6 december had ik een afspraak bij het Erasmus. Gelukkig midden op de dag, zodat we net na de files konden vertrekken en net voor de files weer droog en warm thuis zaten. Daarnaast hadden we ook geluk met het weer, want een dag later een enthousiaste poging van de weergoden tot een echte winter.